Overgave

April 10, 2019

 

 

Alles en iedereen de schuld ervan geven dat je iemand lief hebt, terwijl je diegene helemaal niet lief mag hebben. Als ik spreek over ‘verboden liefde’ dan weet iedereen wel waar ik naar toe wil gaan. Ook ik probeerde concreet te duiden waar het gevoel vandaan kwam., om de ernst van de situatie te doen verminderen. Om deze te kunnen relativeren, praatte ik mijzelf aan dat iedereen die lief voor mij was, iedereen die het beste met mij voorhad een verliefdheid werd, een obsessie van mijn hart.

 

Obsessief verliefd

Word ik op iedereen 

die lief en meedenkend

mooi en vol liefde

zonder angst en haat

word ik op iedereen

die positief in het leven staat

 

Maar tijd verstreek en de kriebels in mijn buik die ik voor alle obsessieve liefdes voelde, waren veel minder krachtig en waardevol dan de grote verboden liefde die ik van mij af probeerde te zetten. De verboden liefde kwam terug, werd sterker en groeide. Leven in momenten en genieten van de momenten waarin je je bewust bent van de keuzes die je maakt, staan hoog op mijn prioriteitenlijst. En op die manier ging ik van de obsessie voor iedereen naar impulsieve geluksacties. We hielden van elkaar en waren gelukkiger dan ooit. Zo verdwaalde ik nog een eindje verder:

 

We verdwalen in rituelen

In abstract denken en

vertrouwen op ons gevoel

zodat we net als velen

geen oog meer hebben voor het doel

Impulsieve en snelle acties

Controle willen uitoefenen op alles om ons heen

De touwtjes in handen hebben

Overal en altijd

Verdwalen we nog een eindje verder

Blijven we in eeuwige strijd.

 

Deze strijd werd strijdiger en de liefde verliefder. De controle die we wilde uitoefenen was totaal verloren. Wanneer ik dacht alles in de hand te hebben, verloor ik het op het zelfde moment nog ontelbaar keer meer. De normen en waarden die je jezelf als volwassen persoon oplegt waren verdwenen. De grenzen die ik voor mezelf had geschetst, daar was ik al een aantal keren overheen gegaan: 

 

Grenslijn

Dat was hem dan

Ik heb hem gewoon gemist

Rennend ging ik eroverheen

strompelend heb ik hem niet gezien

Maar dit was hem toch echt beslist

Grenslijn

Nu voel ik hem aan

Waneer je te laat en onbewust

over je eigen grenzen

heen en weer bent gegaan.

 

Dan maar aan toe geven. Ja, inderdaad grenzen. De grenzen zijn toch al vervaagd. Maar waarom zou dat toch komen? Is liefde echt zo iets groots? Is ware liefde onvermijdelijk? Alle strenge gedachtes naast mij neer te hebben gelegd, kon ik alleen nog maar denken:

 

Bij jou zijn is het liefste wat ik wil

Je vasthouden in de eeuwigheid

Onze eeuwigheid ook al maar even

Wil ik de jouwe zijn en jouw alleen

Onze kleine onenigheid in dit eindige leven.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

© 2017 SJOEGE International. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now