"Voor Feyenoord" Lisanne van Schie

May 13, 2017

 

Als je aan mij vraagt: ‘Wat doet jou echt denken aan thuis?’ dan zeg ik: ‘Het geluid van voetbal’.

En een grote bank. Mini zakjes chips. Een schuifpui die wijd open staat op een warme

zomermiddag. Héél soms het geluid van wielrennen, maar dan lag m’n vader de binnenkant van

zijn ogen te bekijken. Ja, voetbal is wel een jeugdsentiment. Zo’n typisch-thuis-scenario. En

inderdaad: wat de titel doet vermoeden is waarheid. Als dochter van een Feyenoord supporter

giert het Legioen nog altijd door mijn bloed. Stilletjes, maar steevast. Ik heb me zelfs een aantal

jaar actief voorgedaan als bruin geblakerde kever. Het was een tijd van extremen. Zo werd mijn

Christina Aguilera poster vervangen door een heuse Feyenoord vlag.

 

Toch heeft die actieve voorliefde ergens onderweg plaats moeten maken voor passief, voyeursupportisme.

Zo noem ik dat. Principieel supporter zijn, zonder ook maar een naam van een

speler te kunnen noemen. Dat slaat natuurlijk als een kut op een drumstel. Toch is het zo.

Eigenlijk is mijn Feyenoord-support een sportief parallel aan de polarisering (duur woord:

check) van onze samenleving. Wij – sociaal afhankelijke wezens die we zijn – vinden onszelf

regelmatig in situaties waarin we het gevoel hebben dat we moeten kiezen. Het liefst nog tussen

uitersten. Ajax of Feyenoord. Macron of Le Pen. Geert of Jesse. En dan voelt het zo lekker om bij

een groep te horen, zelfs als dat betekent dat je verliest tegen Excelsior. Door kunstgras,

natuurlijk. Of als je kennissen uit Yemen het land niet meer in mogen door de Muslim ban. Het is

de keerzijde van de polarisatie-munt. En toch kiezen we kanten.

 

Waar komt die drang vandaan? Is het de kracht van eenheid? Toegegeven: samen aan één kant

staan voelt ook wel bijzonder. Als het geluid van het juichende Legioen door de Kuip; je voelt

het tot op het bot. Het is een interessante menselijke eigenschap. De oorzaken zullen

ongetwijfeld eindeloos onderzocht zijn, maar echt gegronde redenen gaan mijn denkpet te

boven. Misschien is de kant die je kiest (on)bewust bepaald door je ouders, zoals ik Feyenoord

van mijn vader heb meegekregen. Misschien kies je heel bewust voor jouw kant na een

verdiepend onderzoek. En misschien kies je wel gewoon een kant om het kiezen.

Hoe je het ook wendt of keert; kanten kiezen zit er stiekem toch wel in gebakken. Al is het alleen

voor de lekkere discussie. Toch vraag ik me af: waarom beperken we het kant kiezen niet tot

luchtige onderwerpen, zoals muziek en sport? Waarom kiezen we kanten als het gaat om

mensenlevens? Zwart of wit bestaat dan toch niet? Ook al doen de krantenkoppen ons soms

laten geloven van wel. We zijn allemaal mensen, maar ons broederschap ontbreekt soms. En

dan kom ik op mijn ideële conclusie: wat zou het mooi zijn als we samen een groot Legioen

zouden vormen. Of met z’n allen in Vak410, wat jij wil.

 

Dromen mag.

 

Over dromen gesproken. Terug naar de orde van de dag des oordeels. Morgen is het moment

suprême. De laatste keer dat Feyenoord kampioen werd zat ik in groep drie, had ik een

indrukwekkend stel hazentanden en droeg ik naar alle waarschijnlijkheid een tuinbroek. Dat

kleine meisje juicht nog steeds voor 010. Maar ik weet niet of ik ga kijken.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

© 2017 SJOEGE International. Proudly created with Wix.com

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now